Madame Ivonne

Mevrouw Ivonne was een meisje
uit de straat van het oude Montmartre,
met haar stoere uitstraling als blije meid,
verfriste ze de feesten van Les Quatre Arts.

Ze was de schat van het Latijnse Kwartier,
ze inspireerde de woorden van elk vers,
maar op een dag kwam er een Argentijn
en deed de Franse dame zuchten van verlangen.

Mevrouw Ivonne...
de zuidelijke kruis was als een teken,
Mevrouw Ivonne...
was als het lot dat jou wachtte.

Grijze leeuwerik,
jouw pijn ontroert me;
jouw verdriet is van sneeuw,
Mevrouw Ivonne...

Er zijn tien jaar voorbij sinds ik vertrok uit Frankrijk.
Mevrouw Ivonne... is nu enkel madame,
bij het zien dat alles in de verte bleef,
bent met heel treurige ogen champagne aan het drinken.

Ze is niet meer de schat van het Latijnse Kwartier,
niet meer het mooie bloemetje van het Lijs...
ze heeft niets meer... zelfs die Argentijn
die tussen tango en mate haar opheefde in Parijs.