Bandoneon Arrabalero

Bandoneon arrabalero, oude uitgeblazen balg,
Ik vond je als een kind dat door zijn moeder werd verlaten.
Bij de deur van een klooster zonder pleister op de muren,
In het licht van een klein lampje dat je 's nachts verlichtte.

Bandoneon, omdat je ziet dat ik verdrietig ben en niet meer kan zingen,
Jij weet dat ik in mijn ziel een pijn met me meedraag.

Ik nam je mee naar mijn kamer, ik wiegde je tegen mijn koude borst,
Ik, ook verlaten, was in het bordeel;
Je wilde me troosten met je hees klinkende stem
En je pijnlijke noten versterkten mijn verlangen.