Soledad

Ik wil niet dat iemand tegen me zegt
Dat je me al je zoete leven
Van me hebt afgenomen
Mijn hart vraagt om een leugen
Om te wachten op jouw onmogelijke oproep
Ik wil niet dat iemand zich voorstelt
Hoe bitter en diep mijn eeuwige eenzaamheid is
De nachten verstrijken, de secondewijzer beweegt
De nachtmerrie van zijn trage tik-tak

In de pijnlijke schaduw van mijn kamer, terwijl ik wacht
Op stappen die misschien niet terugkomen
Soms lijkt het alsof ze hun gang stoppen
Zonder zich daarna te durven tonen
Maar er is niemand en zij komt niet
Het is een spook dat mijn illusie creëert
En als het vervaagt, laat het zijn visie achter
As in mijn hart

In de zilveren bol van de klok
Weigeren de uren die sterven om voorbij te gaan
Er is een optocht van vreemde figuren
Die me met een spottende blik aankijken
Het is een eindeloze karavaan
Die met zijn spookachtige grijns in de vergetelheid zinkt
Je mond gaat met haar, die van mij was
Alleen de angst van mijn pijn blijft over