Procura da Poesia

Maak geen verzen over gebeurtenissen.
Er is geen creatie of dood voor de poëzie.
Voor haar is het leven een statische zon,
het verwarmt niet en verlicht niet.
De affiniteiten, de verjaardagen, de persoonlijke incidenten tellen niet.
Maak geen poëzie met het lichaam,
dit uitstekende, complete en comfortabele lichaam, zo ongevoelig voor lyrische uitbarstingen.

Jouw druppel gal, jouw grimasse van genot of pijn in het donker
zijn onverschillig.
Verberg je gevoelens niet voor mij,
want die zijn voortgekomen uit misverstanden en proberen de lange reis.
Wat je denkt en voelt, dat is nog geen poëzie.

Zing niet over je stad, laat haar met rust.
Het gezang is niet de beweging van machines of het geheim van huizen.
Het is geen muziek die je vluchtig hoort, het geruis van de zee op straat langs de schuimlijn.

Het gezang is niet de natuur
of de mensen in de samenleving.
Voor hem betekenen regen en nacht, vermoeidheid en hoop niets.
De poëzie (haal geen poëzie uit de dingen)
verwijdert onderwerp en object.

Dramatiseer niet, roep niet op,
vraag niet. Verspil geen tijd met liegen.
Raak niet geïrriteerd.
Jouw ivoren jacht, jouw diamanten schoenen,
jullie mazurkas en misbruiken, jullie familie-skeletten
verdwijnen in de bocht van de tijd, het is iets waardeloos.

Herstel niet
je begraven en treurige kindertijd.
Schommel niet tussen de spiegel en de
vervagende herinnering.
Wat vervaagd is, was geen poëzie.
Wat gebroken is, was geen kristal.

Dring stilletjes binnen in het rijk van de woorden.
Daar zijn de gedichten die wachten om geschreven te worden.
Ze zijn verlamd, maar er is geen wanhoop,
er is rust en frisheid op het ongerepte oppervlak.
Hier zijn ze, alleen en stil, in de staat van een woordenboek.
Verken je gedichten, voordat je ze schrijft.
Heb geduld als ze onduidelijk zijn. Rustig, als ze je uitdagen.
Wacht tot ieder zich realiseert en verbruikt
met zijn kracht van woorden
en zijn kracht van stilte.
Dwing het gedicht niet om zich los te maken uit het limbo.
Pluk het gedicht niet van de grond dat verloren is gegaan.
Verwen het gedicht niet. Accepteer het
zoals het zijn definitieve en geconcentreerde vorm zal accepteren
in de ruimte.

Kom dichterbij en aanschouw de woorden.
Elk van hen
heeft duizend geheime gezichten onder het neutrale gezicht
en vraagt je, zonder interesse in het antwoord,
arm of vreselijk, dat je geeft:
Heb je de sleutel meegebracht?

Let op:
woestijnen van melodie en concept
hebben zich in de nacht verscholen, de woorden.
Nog vochtig en doordrenkt van slaap,
rollen ze in een moeilijke rivier en veranderen in minachting.