Estrela da Tarde

Het was de langste namiddag van allemaal
Die me ooit overkwam
Ik wachtte op jou, je kwam niet
Je liet op zich wachten en ik raakte in de namiddag
Het was laat, zo laat, dat de lippen
Op het wachten van de kus, stierven

Toen je aan de avond kwam opduiken
In die late rozen-namiddag
Toen we elkaar aankeken, wachtte de kus
Die de lippen vroegen
En in de namiddag bleven we samen smelten in het licht
Dat stierf
In ons beiden die namiddag waarin zo veel
Je de zon deed opkomen
Het was te laat voor een andere nacht
Voor een andere dag

Mijn liefde, mijn liefde
Mijn ster van de namiddag
Dat het maanlicht je laat ontwaken en mijn lichaam je bewaren
Mijn liefde, mijn liefde
Ik heb geen zekerheid
Of je de vreugde bent of de verdriet
Mijn liefde, mijn liefde
Ik heb geen zekerheid

Het was de mooiste nacht van allemaal
Die me overkwam
Van de stille nachten die in de nacht
Volgepropt waren met geuren en kussen
Het was de nacht waarin onze twee
Vermoeide lichamen niet in slaap vielen
En van de mooiste weg van de nacht een feest van vuur maakten

Het waren nachten en nachten die in één nacht
Ons overkwamen
Het was de dag van de nacht van alle nachten
Die ons voorgingen
Het was de helderste nacht van degenen
Die zich in de nacht met liefde overgaven
En tussen de armen van de nacht, door zo te
Hebben bemind, stierven ze

Mijn liefde, mijn liefde
Mijn ster van de namiddag
Dat het maanlicht je laat ontwaken en mijn lichaam je bewaren
Mijn liefde, mijn liefde
Ik heb geen zekerheid
Of je de vreugde bent of de verdriet
Mijn liefde, mijn liefde
Ik heb geen zekerheid

Ik weet het niet, mijn liefde, of wat ik zeg
Tederheid is, of lachen, of huilen
Het is om jou dat ik in slaap val en wakker word
En wakker denk aan de hoek
Die namiddag waarin je zo laat opkwam
Uit een treurig en diep hoekje
Die nacht waarin je vroeg naakt werd geboren
Zonder verdriet of schrik
Mijn liefde, het is nooit te laat of te vroeg
Voor wie zo veel van elkaar houdt!