Tango de Las Madres Locas

Elke donderdag van het jaar om elf uur in de ochtend,
bij het plein van mei, met regen, kou of hitte,
zal ik op je wachten, mijn leven, voor het Casa Rosada,
de doorn van jouw blik diep in mijn hart.
Ze zeggen dat je niet bent weggegaan,
mijn lief, dat ze je hebben laten verdwijnen,
dat ze je in de greppel zagen,
zingend het Yira van Carlos Gardel,
dat je plotseling vervaagde,
dat ze je van de kaart hebben gewist,
dat je niet eens geboren bent,
dat je half gek, mama, je heeft uitgevonden.
Met of zonder Malvinas
groep ik je naam op de hoeken
dat de generaals
dansen de tango door de portalen.
Tango van de gekke moeders.
Couplets van liefde en stilte.
Levend hebben ze je meegenomen en levend willen we je terug.
Met of zonder Malvinas.
Waar is Pedro? Waar is Lydia?
Met of zonder Malvinas
groep ik je naam op de hoeken.
Elke keer als ze zeggen: vaderland,
denk ik aan het volk en begin te beven
om de ellende die komt
en de spoken van eenzaamheid.
Petronila, wat hebben ze je aangedaan?
Wat een slechte uitstraling heb je!
-Die heeft me Videla gegeven -Mij Galtieri, zie je...