El Bulin De La Calle Ayacucho

Het bulin van de Ayacucho straat
Dat in mijn tijd van kikkers verhuurd werd
Het bulin waar de bende naar zocht
Om 's nachts te chillen en te feesten
Het bulin waar zoveel jongens
In hun rotleven
Marokko en een bed vonden
Verward, lijkt het te huilen

De primus liet me niet in de steek
Met zijn lading sterke drank
En met warm water
Was de mate daar koning
De gitaar ontbrak niet
Goed besnaard en glanzend
En de gast met zijn schorre stem
Met de flair van een zanger

Het bulin van de Ayacucho straat
Is mistig en rot geworden
Je hoort de milonguero zanger niet meer
Verleidelijk, zijn muze te bezingen
En in de primus borrelt de ketel niet
Die de bende vrolijk bijeenbracht
En de gast van de blije vreugde
Is droog van het zoveel huilen

Elke ding was een herinnering
Die het leven me zuur maakte
Daarom bracht ik mijn tijd door
Rot, treurig en somber

De jongens zijn weggegaan
Toen ze me zo verdrietig zagen
En ik bleef in het nest
Mijn verdriet uitbroedend

Klein mistig vogeltje, achtergelaten
In de hoek van dat huisje
Zonder tapijten, zonder luxe en zonder glans
Hoeveel gelukkige dagen heb ik doorgebracht
In de warmte van de liefde van een meisje
Dat van mij was, teder en oprecht
En op een winteravond, rot
Vloog ze de lucht in!