La Fleur Que Tu M'avais Jetée

De bloem die je me gaf,
Bleef in mijn gevangenis.
Verdord en droog, die bloem
Behield altijd zijn zoete geur;
En urenlang,
Met mijn ogen dicht,
Verdoofde ik me met die geur
En in de nacht zag ik je!
Ik begon je te vervloeken,
Je te haten, me te zeggen:
Waarom moet het lot
Je daar op mijn pad zetten?
Toen beschuldigde ik mezelf van godslastering,
En voelde ik in mezelf,
Voelde ik maar één verlangen,
Één verlangen, één hoop:
Je weer te zien, oh Carmen, of,
Je weer te zien!
Want je hoefde alleen maar te verschijnen,
Een blik op me te werpen
Om je van heel mijn wezen te maken,
Oh mijn Carmen!
En ik was een ding van jou,
Carmen, ik hou van je!