Fado Lisboeta

Verwen niemand die zingt
Als een keel in zuchten zich verliest
En de pijn is niet meer zo groot
Als je het aan de gitaar vertelt

Wie zingt, is altijd afwezig
Van het grijze uur van zijn verdriet
Voelt de kruis niet zo zwaar
Op de lange weg van tegenspoed

Ik begrijp alleen het treurige fado
's Nachts zachtjes snikkend
Dat het hart bereikt in een pijnlijke toon
Zo koud als de sneeuw op de weg

Laat een verdriet huilen of een angst zingen
Van wie om liefde heeft gehuild
Ze zullen zeggen dat dit fataal is, het is natuurlijk
Maar dit is Lissabon, dat is het fado

Ik hoor gitaren trillen
En stemmen zingen in de donkere straat
De lichten doven langzaam
Om aan te geven dat het al dag is

Ik sluit in stilte het raam
Al hoor je in de steeg geruchten van tederheid
De frisse en rustige ochtend komt op
Alleen in mijn ziel is het een donkere nacht

Ik begrijp alleen het treurige fado
's Nachts zachtjes snikkend
Dat het hart bereikt in een pijnlijke toon
Zo koud als de sneeuw op de weg

Laat een verdriet huilen of een angst zingen
Van wie om liefde heeft gehuild
Ze zullen zeggen dat dit fataal is, het is natuurlijk
Maar dit is Lissabon, dat is het fado