Viela

Ik ging van steeg naar steeg
In één daarvan kwam ik haar tegen
En ik bleef betoverd achter...
Onder het licht van een lantaarn,
Daar was het hele fado,
Want zij was helemaal fado.

Ik nam een nonchalante houding aan,
Een bepaalde fado-uitstraling
Die elke man wel aanneemt.
Want ik geef toe dat ik wachtte
Toen ik langs haar liep
Op de gebruikelijke uitnodiging.

In plaats daarvan echter,
Zag ik alleen maar verdriet op haar gezicht,
Alleen maar teleurstelling en wanhoop.
Ik ging weg, vol bitterheid,
Het was fado, maar de fado,
Is niet altijd wat je denkt.

Ik herinner me nog steeds
Het beeld dat ik meenam toen ik wegging
Van de verloren vrouw.
In de pijn die me verscheurt
Herinnert het me alleen aan een gitaar
Die huilt om de pijn van het leven.