Volver

Terugkomen

Ik voel het knipperen
van de lichten in de verte,
die mijn terugkeer markeren.
Het zijn dezelfde die verlichtten,
met hun bleke reflecties,
verre uren van pijn.
En hoewel ik de terugkeer niet wilde,
kom je altijd terug naar de eerste liefde.
De stille straat waar de echo zei:
"Jouw is haar leven, jouw is haar verlangen",
onder de spottende blikken van de sterren
die me met onverschilligheid weer zien terugkomen.

Terugkomen,
met een verwelkte voorhoofd,
de sneeuw van de tijd
heeft mijn slapen grijs gemaakt.
Voelen, dat het leven een zucht is,
dat twintig jaar niets is,
dat de koortsige blik
dwaalt in de schaduwen
je zoekt en je noemt.
Leven,
met de ziel vastgeklampt
aan een zoete herinnering,
waar ik weer om huil.

Ik ben bang voor de ontmoeting
met het verleden dat terugkomt
om zich te confronteren met mijn leven.
Ik ben bang voor de nachten
vol herinneringen,
die mijn dromen ketenen.
Maar de reiziger die vlucht,
houdt vroeg of laat zijn pas in.
En hoewel de vergetelheid die alles vernietigt,
mijn oude illusie heeft gedood,
bewaart een bescheiden hoop,
die is al het geluk van mijn hart.