Alma De Loca

Milonguera, druktemaker, jij die de ziel van de gekke bent,
met je vrolijke lach laat je het cabaret trillen,
met de vreugde in je ogen en in je mond,
altijd de koningin van het feest en het genot.
Iedereen kent je als de dolle en de feestbeest,
iedereen zou twijfelen aan wat ik kan zweren:
ik heb je de andere nacht gezien, staand in een etalage,
kijkend naar een pop met de wens om te huilen.

Ik vroeg je wat je had en je antwoordde: niets...
ik raadde al dat je zo van streek was,
dat je probeerde de waarheid voor me te verbergen.
De glimlach die je lippen tekenden, bevroor,
en een onverwachte verraderlijke traan
rolde als een parel uit je ogen.

Wie zou dat zeggen, milonguera, jij die altijd lachte,
jij die altijd spotte met verdriet en de liefde,
je zou je ware gezicht tonen door serieus en verdrietig te worden
voor een bescheiden pop, zonder waarde.
Maak je geen zorgen, milonguita, ik zal je geheim bewaren,
niemand zal ooit weten dat je gestopt bent met lachen,
maar kijk niet meer naar het arme poppetje
dat je herinnert aan de dagen die je niet meer kunt leven.

Lach altijd, milonguera, druktemaker, losbol,
waarom zou je je leven zuur maken
door te denken aan die dingen die niet kunnen zijn?
Trek een doek over je verleden, wees milonga, wees werelds,
zodat de mannen niet ontdekken
je verdriet, je tederheid als vrouw.