赐我

Geef me een liefde zo fijn
Waarom ga je weer zo snel weg?
Geef me een moment van geluk
Waarom kan ik het niet loslaten?
Geef me een sprankje hoop
Waarom zijn we verloren in de menigte?
Waarom moesten we het over de toekomst hebben?
In een oogwenk is de lente weer voorbij
Met lang haar tot aan mijn taille, maar jij bent er niet meer
Te veel liefde en haat, ik kan het niet uitspreken
De handen die ik vasthield, verloren door afhankelijkheid
Herinneringen vervagen ongemerkt
Maar hoe vergeet je die beloften?
Ik sta hier alleen op dat podium
Wachtend tot jij me komt toejuichen
Geef me een liefde zo fijn
Waarom ga je weer zo snel weg?
Geef me een moment van geluk
Waarom kan ik het niet loslaten?
Geef me een sprankje hoop
Waarom zijn we verloren in de menigte?
Waarom moesten we het over de toekomst hebben?
Als we maar konden zijn zoals
Bij onze eerste ontmoeting
Verliefd en blind voor alles
Zou alles niet veranderen
Het is al moeilijk om te praten, waarom nog meer woorden?
De herinneringen blijven zo oppervlakkig
Die spijt en onvrede wil ik verbergen
Maar soms komen oude dromen weer terug
Onoplosbaar, niet te krijgen, niet te knippen, niet te ontwarren
Is het haat, is het liefde, of is het een hardnekkige obsessie?
Geef me een liefde zo fijn
Waarom ga je weer zo snel weg?
Geef me een moment van geluk
Waarom kan ik het niet loslaten?
Geef me een sprankje hoop
Waarom zijn we verloren in de menigte?
Waarom moesten we het over de toekomst hebben?
Ontmoetingen en afscheid zijn zo gewoon
Waarom moet ik elke nacht zo treurig zijn?
Vergeet je eerste leugen niet
En je laatste onoprechte woorden
Als je al wist dat je het zou beu worden
Waarom heb je dan aan mijn hart getrokken?
Onder de bloemen en de maan is het een moment
Ver van elkaar is voor altijd.