Ove noci jedna zena mirno spava

Hij hield van de zenuw van zijn leven
nu verbergt hij zijn verdriet vakkundig
ontelbare keren komt hij terug en gaat hij weer
om weer bij haar onder haar ramen te komen.

Hij kuste haar blonde haar
wilde een stralende ster hebben
nu verborgen in de schaduw van takken
herinnert hij zich haar strelingen.

Deze nacht slaapt een vrouw rustig
op haar kussen ligt haar blonde haar verspreid
in de stilte van haar rustige huis
deze nacht droomt een vrouw iets moois.

Deze nacht dwaalt een man ergens rond
even denkt hij dat hij aan het eind van de weg is gekomen
deze nacht waakt een man treurig
terwijl de koude regen over zijn vermoeide gezicht stroomt.