Oprosti mi sto te volim

Wat is er aan de hand, mijn moeder, met mij?
Alles in mij is gebroken, de bliksem slaat in.
Alsof ik een pop ben die geen pijn voelt,
Laat me achter, mijn liefde, midden in de lente.

Over de velden volgen twee melodieën mij,
De ene speelt altijd treurig, om me te doden.
De andere speelt slechts één lied, een liefdeslied,
Een lied dat ik nooit zal kunnen vergeten.

Sorry dat ik van je hou, God heeft me gestraft,
Hij gaf me de kans om je te zien en nam je weg.
En in mijn hart stromen alleen maar vergiften,
In hen ben ik er niet meer, in hen ben jij.

Ik heb één zware traan gelaten, een mannelijke,
En met haar ook mijn ziel, mijn gewonde ziel.