El Farolito
Voz Veis
Het Lantaarnpje
Ik herinner me nog het lantaarnpje op de hoek
Zachtjes verlichtte het mijn leugens
Ik was niet zestien zoals ik zei
Ik was een kind in de snoepleeftijd
Je kuste me onder de maan en mijn twee neven
Verhitste zelfs de kleren die ik droeg
Zachte lippen die mijn waakzaamheid doodden
Stalen de speelgoedjes van die dagen
De voetbalwedstrijden met mijn vrienden
Ruilde ik voor kussen en een paar sigaretten
Ik was een God die zomer maakte op je wang
Een astronaut tussen jouw borsten van Afrodita
En ze gaan, gaan van binnen
Jouw herinneringen zijn sterren die
Niet stoppen met regenen
We waren te laat om het daglicht te zien
De tijd ging verloren in zoveel onzin
Ik schilderde nieuwe sproeten op je buik
Jij vond een manier om van me te houden
Ik sprak met Neruda en zijn woorden
Een spreuk zodat je nooit zou vertrekken
En je deed het zonder waarschuwing die ochtend
Waar de wereld de omheining van mijn ongeluk was
En je zwoer terug te komen in de zomer
Bij het lantaarnpje, ik zweer, ik bleef plakken
Nooit heeft een man je zo gemist
Nooit heeft een kind je zo aanbeden
Oh, mooi meisje, je liet me in mijn zakken
Treurig aroma van kussen en sigaretten
Ik was een God die zomer maakte op je wang
Een astronaut tussen jouw borsten van Afrodita
En ze gaan, gaan van binnen
Jouw herinneringen zijn sterren die
Niet stoppen met regenen
En ze gaan, gaan van binnen
Jouw sterren stoppen nooit, nooit
Met regenen.
