ドーナツホール (Donut Hole)

Wanneer is het zo groot geworden
Dat ik me die herinnering niet kan herinneren
Toch weet ik één ding zeker
Dat ik dat gezicht nog steeds voor me zie

Nog een keer, hoe vaak ik het ook probeer
Het is dat gezicht dat ik me herinner
Toch blijf je op de een of andere manier
Iets dat ik niet kan herinneren

De emotionele lijnen draaien om de wereld
En volgen de zonsopgang
Wij, zonder sporen, jagen de nacht na
Met onze verlangens in ons hart

Nog een keer, duizenden keren
Het is dat gezicht dat ik me herinner
De zachte regen op mijn oogleden
Een stem die stilletjes is gestorven

Blijf ik in de onwetendheid
Zou dat jou niet pijn doen?
Als je wist dat ik nu nog steeds niet kan slapen
Zou je dan lachen?

Als ik alleen maar simpele emoties tel
Vergeet ik zelfs de warmte die je me gaf
Vaarwel, we zullen elkaar nooit meer zien
Ik heb het gevoel dat het zo is, dat dacht ik
Ik kan niet goed lachen, ik weet niet wat ik moet doen

Net als het gat in een donut
Kan ik het gat niet gewoon weghalen
Jouw bestaan kan ik niet wissen
En dat kan ik niet bewijzen

Nog een keer, hoe vaak ik het ook probeer
Het is dat gezicht dat ik me herinner
Vanavond klem ik mijn lichaam
Tussen de dekens en het bed

Als er een gevoel is dat niet sterft
Geeft dat ons dan geruststelling?
Ik verlang niet naar wat voorbij is
Geef me een vorm die zeker is

Als ik alleen maar verloren emoties tel
Vergeet ik zelfs de stem die je me gaf
Vaarwel, we zullen elkaar nooit meer zien

Ik heb het gevoel dat het zo is, dat dacht ik
De tranen stromen, ik weet niet wat ik moet doen

Het gat in mijn borst is nu
Het enige bewijs dat jou bevestigt
Toch voel ik me leeg
Mijn hart lijkt te scheuren, ik weet niet wat ik moet doen

Als ik alleen maar simpele emoties tel
Vergeet ik zelfs de warmte die je me gaf
Vaarwel, we zullen elkaar nooit meer zien

Het laatste dat ik me herinner is dat kleine woord
Rustig synchroniseren we onze ademhaling en openen onze ogen
Onze ogen openen
Onze ogen openen

Jouw naam is