Bajo El Flamboyán

Zeg me, denk je dat het lijkt op een wanhopige liefde
De winter die ik van binnen draag van al dat dromen
Ik zal weer een slaaf zijn van jouw lichaam, de vrijbuiter van jouw berg
Een keer en nog een keer verstrikt van al dat aanbidden
En ik val weer in die afgrond als jij me beantwoordt

Laten we elkaar ontmoeten onder de schaduw van de Flamboyán

En ik weet dat je mijn liefde om meer dan één reden hebt
Als een roos die een doorn voortbrengt in het midden van de rozenstruik

Waarom kom je niet mijn eenzaamheid profaneren?

Als je ooit de neiging hebt om naar dit wanhopige lied te luisteren
Ik beken en struikel achter jou aan
Weerzien terwijl we de herinneringen zaaien op weg naar Puerto Plata
Aan de rand van de middag zinken we weer weg

En ik draag hier een traantje dat hangt aan jouw naam
Wat is er met ons gebeurd als ik je herinner aan de mamey van de Flamboyán?

Ik blijf verloren, de tak van de bloem laat me niet los
Ik wacht op je onder de Flamboyán