Paloma Errante

Als een duif die dwalend rondzwerft
Zonder vaste koers of richting
Zwerf ik en steek de rivieren en zeeën over
Zonder rust of onderdak, zonder bescherming

Van zuid naar noord als een bohemien
Kruiste ik het land waar ik ben geboren
Zoekend naar onderdak, geluk en troost
En tevergeefs is alles, arme ik

Oh, het lijkt wel alsof ik in Huentitlan ben

Ik verloor mijn ouders toen ik een kind was
En in deze wereld bleef ik alleen
Sinds dat moment zwerf ik zonder doel
En tot aan mijn graf zal ik rusten

Ik heb geen ouders, kinderen of broers
En zelfs de liefde van een vrouw niet
Ik ben in de wereld zo ongelukkig
Dat ik alleen mijn lijden beween

Oh, zelfs de donkere, zelfs de duiven zijn goed
En ook al zijn ze dwalend

Ik had kinderen en ze lieten me achter
Ik had ouders en ik verloor ze
Ik had vrouwen en ze bedrogen me
Er is niemand die zich om me bekommert, arme ik

Ik hef mijn gebeden tot de hemel
Opdat mijn lijden eindelijk stopt
O eeuwige God, verlaat me niet
Geef me geluk en een toekomst