La Enramada

De bloemen en de regen
vergezellen me,
in mijn uren van nostalgie
en van verdriet.

De afstand
ontneemt me de gedachten
daarom wordt mijn leven,
een ellende...

De takken zijn al verdord,
de lucht... het water weigerde,
zo luisterde jouw trotse hart
niet naar mij.

Als een zwaluw zal ik leven
op zoek naar verlichting voor mijn pijn,
met de heimwee naar jouw liefde...
ik zal sterven...