Diana

Oude vriendin, ik kom weer thuis
Ik vind je niet meer vrolijk, bijna menselijk
Lichaam geschilderd in wit en bruin
En een verdriet in je blik
Alsof je eeuwenoude pijn kent

Ik vind je niet meer wachtend bij de deur
Rennend, levendig en mooi of aan het rusten
Zoveel leegte overal om me heen
Zoveel stilte voel ik als ik binnenkom
In ons speelgebied

Zondagslunch, de oude feestjes
Iedereen verzint nieuwe geheimen
De afwezigheid blijft wit en bruin
En een eeuwenoud verdriet
Maar de kinderen zijn weer gaan spelen
Alsof ze nog steeds jouw blik voelen, Dianá

Diana, Diana, Diana, Dianá

De afwezigheid blijft wit en bruin
En een eeuwenoud verdriet
Maar de kinderen zijn weer gaan spelen
Alsof ze nog steeds jouw blik voelen, Dianá

Diana, Diana, Diana, Diá, Dianá, Dianá, Dianá
Diana, Diana, Diana, Diá, Dianá, Dianá, Dianá
Diana, Diana, Diana, Diá, Dianá, Dianá, Dianá
Diana, Diana, Diana, Dianá