Céu de Brasília

De stad kalmeerde snel na tienen
In de ramen het koude licht van de televisie die de gezinnen vermaakt
Ik ga de nacht in, wandelend door de straten
Daar ga ik, door de lucht, als een vliegtuig
Vergeet de eenzaamheid van de grote stad
Van de wereld van de mensen in een gekke vlucht
Die ik blijf verzinnen en vlieg tot ik zie opkomen
Het gras, de zon van de ochtend, de bladeren, de rivieren, het blauw
Prachtige schoonheid om te zien, niets is zoals het blauw
Zonder vlekken van de lucht van het Centraal Plateau
En de immense horizon die duizend richtingen suggereert
En ik wil niet eens weten of het een gekke dronkenschap was of helderheid.