Soneto de Separação

Ineens werd het lachen tot het huilen
Stil en wit als de nevel die komt
En van de samengevoegde monden werd het schuim
En van de open handen kwam de schrik

Ineens werd de rust de wind
Die uit de ogen de laatste vlam blies
En van de passie werd het voorgevoel
En van het stilstaande moment werd het drama

Ineens, niet meer dan ineens
Werd het treurige wat ooit een minnaar was
En van alleen zijn werd het blije

Werd de goede vriend een verre
Werd het leven een zwervend avontuur
Ineens, niet meer dan ineens