Retrato Em Branco e Preto

Ik ken de stappen van deze weg al
Weet dat het nergens toe leidt
Jouw geheimen ken ik uit mijn hoofd
Ik ken ook de stenen op het pad
En weet ook dat ik daar alleen
Zoveel slechter af zal zijn
En wat kan ik doen tegen de betovering
Van deze liefde die ik zo ontken
Die ik zo vermijd, maar die, toch
Altijd weer blijft betoveren
Met dezelfde treurige, oude feiten
Die in een fotoalbum staan
Dat ik volhard in te verzamelen

Daar ga ik weer als een dwaas
Op zoek naar de teleurstelling
Die ik zo goed ken
Nieuwe treurige dagen, heldere nachten
Verzen, brieven, mijn schat
Ik schrijf je weer
Om je te zeggen dat dit zonde is
Ik draag zo'n gekwetst hart
Vol herinneringen aan het verleden en je weet waarom
Ik ga weer een sonnet verzamelen
Een ander portret in wit en zwart
Dat mijn hart blijft kwellen