Rakuen No Kimi

de rouw en de adem vullen de regenbui
iedereen zei dat het jouw vingerpunt was, het paradijs

aan de kust van de zee, de zon gaat onder
je gezicht dat valt, lijkt wel te glimlachen

hé, dat klopt toch? de laatste pagina stond geschreven
zelfs al kan ik niet van je houden

we zijn geboren met fouten, dat is waar
zonder de weg terug te herinneren, altijd maar verder

de magnolia bloeit in de lucht
de lege wieg wiegt zachtjes
stel je voor dat dat uitzicht het paradijs was

wanneer ben je in slaap gevallen?
de beslissing klonk
onder de schaduw van de boom, in maart is het diep!

hé, dat klopt toch?
de eerste scène herinner ik me nog
zelfs als ik niet wakker word in die plek

ik zoek altijd naar je in het raam van de hel
jij die zo veranderd bent
in een ander lichaam

dat klopt toch?
de laatste pagina stond geschreven
om van je te houden

hoe kan ik leven zonder iets te vergeven?
zelfs je lach kan ik me niet herinneren
altijd? altijd? altijd? altijd?