Era de Uranio
Spinetta Jade
Era van Uranium
De mandarijn
Raakte uit balans
Zijn handen zijn niet meer
Die schommels van toen
Niet alles was geluk
Of de kleren van de lichten
Het zijn strakke lichamen
Naar de hemel
Met een touwtje
Werd ze opgehangen
De oude absurde danseres
Van de circussen
En de bomen die vallen
Niets gaat meer terug
Vandaag wil ik je handen
Je handen van de dageraad
En het geluid van de ochtend duurde te lang
Met de wind was het moe van het rondzwerven
En een storm zal veranderen
In motregen van dit tijdperk van uranium
En bij het ontwaken
Zullen we licht zijn
En vallen als druppels water
De oude melodie zal zijn warmte behouden
En de vogel zal altijd weer migreren
De singer-songwriter zong vals
Zijn kindje toen ze alleen was
Duwde een meubel
Zijn brieven raakten nat
Kleine zwarte parels van de muziek vervaagden.
