Exit

Weer thuis en weer die angst.
Na een zware dag vind je hem liggen,
Speeksel loopt over zijn varkensgezicht,
Overgeven glijdt over zijn borst.
Kijk naar hem, hij verdient je niet!
Je weet wat je moet doen.
Je hoopt dat de situatie
Al zou veranderen, dat het snel beter wordt.
Hij heeft je geketend, en terwijl hij ligt,
Moet jij de lasten van het huis dragen.
Kijk naar hem, hij verdient je niet!
Je weet wat je moet doen.
Hoeveel leugens heb je nodig?
Hoeveel klappen? Hoeveel wonden?
Je geeft jezelf de schuld van alles,
Dat is wat hij je laat geloven.
Je zakt weg in de modder
En je kunt bijna niet meer zien.
Je voelt je ingesloten
Door de man van je leven,
Je voelt je ingesloten
Door de man van je dood.
Je geeft jezelf de schuld
Zelfs voor de klappen die hij je geeft,
Die steeds harder worden,
En dit gaat alleen maar groeien.
De mestvelden zijn gekleed in teleurstelling,
Valse passies, bastaardliefdes.
Frustrerende liefdes, van vruchten gebeten door roofdieren.
De mestvelden, de teleurstelling.