Casiopea

Als een druppel was ik van de zee
het strand maakte me tot een korrel zand.

Ik was een punt in de menigte waar ik ging
niemand merkte me op en zo leerde ik.

Toen ik dacht dat de taak volbracht was
keerde ik mijn hart naar Casiopea.

Ik volbracht ijverig ons plan:
miljoen jaar wachten, dat was het plan.

Vandaag geef ik het dubbele aan coördinaten
maar niemand beantwoordt mijn oproep.

Wat kan er met mijn signaal zijn gebeurd?
Is het dat ik zonder thuis ben gebleven?

Vandaag overleef ik nauwelijks mijn lot
ver weg van mijn ster, van mijn mensen.

De trance heeft me een andere les geleerd:
de eigen wereld is altijd de beste.

Ik ga langzaam verzwakken
misschien ben ik niet meer mezelf als ze me vinden.