El Güije

Ik kom uit de diepte van de koude lagune
Waar de bruid van de nacht naartoe gaat
Om te verdwijnen, in zilverwerk
Over mijn wateren, van duisternis
Ik ben zo klein dat ik snel wegslip
En zo vluchtig dat wie me ziet
Gelooft dat zonder zon de werkelijkheid breekbaar is
Dat er wezens zijn die niet kunnen bestaan

Ik heb een huid van klei, een haarbos van slijk
Ogen van de ochtend zonder kleur
Ik weerkaats nooit het licht, ik ben een totale schaduw
Ik hoor dat er een blauwe lucht is, die ik nauwelijks kan dromen

Slechts één keer keken ze naar me zonder angst en zonder haat
Slechts één keer een kus van een vrouw
En ik voelde mijn hart zo levendig dat ik het zong
Vastgehouden door de zoete smaak die niet terug wilde komen
Vandaag ken ik de schrik van wat al voorbij is

Ik kom uit de diepte van de koude lagune
Waar de bruid van de nacht naartoe gaat
Om te verdwijnen, in zilverwerk
Over mijn wateren, van duisternis
Ik ben de schrik van de onvoorzichtigen
Die verdwalen in hun nachtelijke uren
En hoewel ik geen boodschapper van de dood ben
Ben ik een güije van de eenzaamheid
Ik ben een güije van de eenzaamheid
Ik ben een güije van de eenzaamheid