Son Desangrado

Een hart wilde springen in een put
Vertrouwend op de kracht van zijn bloed
En vandaag hoort men het hongerig razen
In de donkere diepte van zijn vreugde.

Het hart verdronk in tederheid,
In de drang om te leven vermenigvuldigd
En vandaag is het een hart zo verminkt
Dat het erin geslaagd is om van verstand te sterven.

Wat zijn ze, bloedend zijn ze, hart.

Ik spreek van een hart dat zich verdedigt
Tegen zijn oude en versleten machine,
Ik spreek van een geboorte in een uitvaartcentrum,
Ik spreek van een hart dat het niet begrijpt.

Ik spreek van een hart zo samengeknepen,
Zo klein, zo arm, zo wie weet
Dat in zijn stroom bijna alles past
Of het nu echt is of verbeeld.

Wat zijn ze, bloedend zijn ze, hart.

Het hart miste zijn oor
En dwaalde afgeleid over straat
Met passie een taille verstrakkend
En niet in staat om enige klacht op te merken.

Het hart van onhandige lente
Zorgde ervoor dat ze het oor inplantten
En zoveel vervloeking hoorde dat het is gegaan
Om opnieuw zijn doofheid te krijgen.

Wat zijn ze, bloedend zijn ze, hart.