Pablo

Ik leerde je kennen, je borst open
Op een dag van de dood.
Jij wist niets
En jij was degene die het droeg
Aan de hand, aan de hand.

En zo ga je verder zonder te merken
Dat het jouw voordeel is
Dat jij degene bent die het draagt,
Die het temt en het in de doeken wikkelt.
Lopend, lopend.

Jij bent een ruimte die wordt
Zonder stekels en die verdwijnt
In de vreugde van het worden.
Maar je stem vervaagt al,
Je hand graveert al
Een hele naam met zijn tanden.

Wie heeft de verdriet niet gezien
Met zijn vierduizend hoofden
Kan je met rust horen.
Wie heeft niet lang liefgehad
En geleefd met het vreemde
Van deze tijd zonder rust.

Ik leerde je kennen, vastgeplakt aan de muur
Van de hemel op een dag.
Je droeg toen
Onder je arm een guajira
En lopend, lopend.