Esto No Es Una Elegía

Jij doet me denken aan de weide van dromers
De muur die ons scheidt van de zee, als het nacht is
Jij doet me denken, zittend
Bepaalde gevoelens
Die je nooit weet wat ze op de vleugels meebrengen
Of ze levend of dood zijn

Ik haal mijn gezicht weg en vouw het
Over mijn broek
Als ik je naam niet mag zeggen
Als het verborgen is voor anderen
Wil ik geen uitdrukking
Mijn ogen
Hebben vaak als het ware
Hun vrolijke dromen gedrukt

Jij doet me denken aan de straten van Oud-Havanna
De kathedraal ondergedompeld in zijn tegelbad
Jij doet me denken aan de dingen, ik weet niet, de ramen
Waar de nachtelijke zangers zongen
Liefde voor Havanna

Dit is geen elegie
En het is geen roman, geen vers
Eerder een dankbetuiging
Voor het geven aan mijn verlangens
Reden voor een kus
Een bescheiden kroon
Gevonden in de dageraad

Jij doet me denken aan de wereld van een tiener
Een bang jongetje dat naar de mensen kijkt
Een ondervraagde engel
Een liggend droom
De vloek, de godslastering van een continent
En een beetje dood