En Blanco y Negro (Buenos Aires)

Ik opende mijn ogen en zag je
Je was mooi zoals altijd
De eerste stralen van de dag
Nodigden je uit om te veranderen

Zoals in dromen probeerde je te zijn
Het centrum van een universum
Ziek van verlangen
Herlevend in menigten die van je houden

Zoals ik, die van je houdt
Zoals ik, die je mist
Zoals ik, die niet kan weggaan
Te ver zonder te huilen

Zoals ik, die je beoordeelt
Zoals ik, die je ontkent
Zoals ik, die niet kan weggaan
Te ver zonder te huilen

Ik opende mijn ogen en zag je
De mensen horen je gezang niet
Ze begrijpen niet dat sommige nachten
Je sterft van eenzaamheid

Een afgrond, schaakbord
In wit en zwart, Buenos Aires
Je nam al mijn lachen mee
En je was kwetsbaar zoals ik

Zoals ik, die van je houdt
Zoals ik, die je mist
Zoals ik, die niet kan weggaan
Te ver zonder te huilen

Zoals ik, die je beoordeel
Zoals ik, die je ontken
Zoals ik, die niet kan weggaan
Te ver zonder te huilen