Dağınık Yatak

De zware eenzaamheid drukt op me
Je hart dat van me wegvlucht, komt niet meer terug
Het kussen is een slachtoffer van de dekens
Elke nacht is het een deelgenoot voor mij
De rommelige bedden zijn niet verantwoordelijk voor de zorgen die je me gaf

Alles wat ik van boven tot onder denk, is slechts een misverstand
Alles wat ik van onder naar boven niet denk, is een gebed voor angst

Bij je terugkeer heb ik geen ogen, mijn verstand is bij je vertrek
Herinneringen zijn verkocht in jouw afwezigheid
Mijn hart is verlaten, het heeft niemand bereikt
Denk aan de grote liefde, die lag voor de deur.