La celda de un loco
Sergio Vega
De cel van een gek
Hoe kan ik mijn verdriet negeren
Als ik geen idee heb hoe ik het moet vergeten
Hoe kan ik mijn geest bedriegen
Mijn koppige geest die het wil zoeken
Hoe kan ik mijn nostalgie vermijden
Als mijn hart langzaam sterft
En als ik mijn ogen sluit
Zie ik haar en kus ik haar, maar ze is afwezig
Vandaag is het de cel van een gek
In de kamer die ons liefdesnest zou zijn
Vandaag sla ik tegen de muren
Bijt ik op mijn lippen, de pijn maakt me kapot
Met mijn tranen en mijn bloed
Heb ik de gordijnen een nieuwe kleur gegeven
En op de muren haar naam
Schreef ik met het bloed van mijn hart
Hoe kan ik negeren dat ze weg is
Als ik aan het zinken ben op mijn matras
Zij met haar lach bij het vertrekken
Laatte duizend details in mijn kamer achter
En op haar kussen twee haren
In een glas een kus die bij het gaan bleef hangen
Hoe kan ik mijn verdriet ontvluchten
Als ze niet terugkomt, verdrinkt de pijn me
Vandaag is het de cel van een gek
In de kamer die ons liefdesnest zou zijn
Vandaag sla ik tegen de muren
Bijt ik op mijn lippen, de pijn maakt me kapot
Bijt ik op mijn lippen, de pijn maakt me kapot
