Unos Versos
Salta La Banca
Een paar verzen
Als je gaat opscheppen over je groei
Zorg dan dat je niet laat zien
Dat ik je terugkerende gedachte ben
De zon ging onder tussen de onschuldige
Treurige muren van papier
Die geuren van roest
Op mijn kussen
Het gruwel van hun blikken kraakte
En boorde zich in mijn huid
De perverse drang om je te achtervolgen
Ook al geeft de dageraad je niet
La Paternal zonder onze sporen
De vreugde die we haar ontnamen
Nadat we het hadden verspreid
Verdrijft de verveling van het geplaveide
Dat je van katoen maakte met elke ademtocht
Die een duivel vanuit de drempel in de gaten hield
Genesteld in je herinnering
Begreep ik dat niet
Er iets beters voor mij had kunnen gebeuren
Toch, aan het grote wonder
Van jouw perfectie
Heb je het in de angst gemuilkorfd
Ik beloofde je een paar verzen te geven
Het werd laat, misschien, of niet
Misschien waren we niet meer dan de pogingen
Of de meest infernale expressie
Bij de ontmoeting van twee lichamen
Als je gaat opscheppen over je groei
Zorg dan dat je niet laat zien
Dat ik je terugkerende gedachte ben
Vandaag was ik getuige van je uitvindingen
Pathetisch, je manier om je meest geliefde verhaal te minachten
Genesteld in je herinnering
Begreep ik dat niet
Er iets beters voor mij had kunnen gebeuren
Toch, aan het grote wonder
Van jouw perfectie
Heb je het in de angst gemuilkorfd
Je was een blauwe zwaan in de moeras
Hoe is het mogelijk dat je vleugels niet
Door andere luchten konden navigeren
En hoewel je verdronk in je moraal
Beloofde ik je een paar verzen
