Tadı Yok (feat. Kolera)

Sagopa Kajmer:
Hey maat! Jij gaat morgen ook verdwijnen
Het lichaam, een worm die in de grond krioelt,
Wordt in een levensmarkt geworpen,
Je zult je ziel redden als het je lukt.
Of zonder dat je er ooit komt, word je op alle vier vervoerd,
Zou je hier tegen kunnen? Die pijn, verdorie.
Of nu praten, of altijd maar zwijgen?
Als je moe wordt, zal je verschrikkelijk dorst hebben,
En stilletjes in een hoekje gaan zuchten.
Wie heeft genomen zonder terug te geven, zou dat van jou zijn?
Deze wereld neemt degenen die gaan bij één keer af.
Als hij hallo zegt, is vaarwel ook hetzelfde,
Platonische verliefden begrijpen dit nooit.

Kolera:
Het lawaai is losgebroken, omhullend het verdriet van het leven met woorden,
Te laat komen kent geen excuses.
Wie is eerlijk? Dat snap je niet,
Als je hart blind is, kun je het niet herkennen.
Je kunt niet reinigen met een blind hart,
Alleen zijn, dat is een nieuwe beslissing nemen.
Er is nog maar een uur tot de nacht,
Weer zie ik in mijn droom een waterval,
Ik zwem met de vissen in het Balıklı Gölu in Urfa.
Ik vertel het je later, bij deze,
Ik lees je brieven, geheimzinnig in mijn dromen,
Als ik wakker word, huil ik vol gevoelens.
Is het liefde die onze handen openhoudt of is het haat?
Liggen wij stil of is het een bevel?
Voor velen is het onmogelijk de antwoorden te vinden,
Zo gaat het leven je altijd laten leven.
Jarenlang heb ik een berg van de letter 'M' getekend, in het midden de zon,
Nu een kuil van de letter 'U' en ik lig er middenin als een dood lichaam.
Wat ik heb meegemaakt, stop ik in een vijg zaad,
Goed, ik vergeef je, maar mezelf niet.
Voordat zij ons vernietigen, viel de teelt de bergen in die tijd al aan.
Is mijn verdrietige clownsmakeup blijvend op mijn gezicht?
Zelfs de verraderlijke gifslang houdt van je zoete taal,
Hoe meer je mensen streelt, hoe meer de geest naar buiten komt.

Refrein:
Hoeveel moeite ik ook doe, het helpt niet,
Dagen hebben geen smaak, de geur van rozen komt mijn neus niet binnen.
Waarom is dat?
Hoe hard ik ook schreeuw, ze horen me niet,
Dagen hebben geen smaak, de geur van rozen komt mijn neus niet binnen x2
Waarom is dat?

Sagopa Kajmer:
Met het gezicht van een dolfijn deelt hij snoep uit, kijkt met zijn ogen naar de aarde,
De brandende zon op je voorhoofd wordt een oceaan voor je.
Wie heeft de dood begraven, wie heeft de codes van onsterfelijkheid ontcijferd?
Laat dat geneuzel toch.
Zij hebben hun eigen sleutel nog niet gevonden,
Hoe kunnen ze jouw gesloten deur openen?
Zij kunnen dat niet.
Je kent de dood niet, degene die de dood kent, zou nooit in leven willen zijn.
Degene die de dood kent, verliest zijn geloof in de Heer.
Zij noemden het evolutie, wat wij doen noemen ze een revolutie,
Ah, de intelligentie is als de urine van een kat, soldaat, alles is lot.
Deze test is eenmalig, jouw lichaam, jouw papier en pen zijn je daden,
Je dacht dat twee polsen genoeg waren, maar het leven heeft er maar één.
Als je je rechten niet kunt opeisen, zou de kaart verbrand zijn en over zijn.
Voor sommigen was de situatie erger dan de duivel,
Ik dronk het levenswater, dacht dat ik dronk, maar het was ether.

Refrein:
Hoeveel moeite ik ook doe, het helpt niet,
Dagen hebben geen smaak, de geur van rozen komt mijn neus niet binnen.
Waarom is dat?
Hoe hard ik ook schreeuw, ze horen me niet,
Dagen hebben geen smaak, de geur van rozen komt mijn neus niet binnen x2
Waarom is dat?