La Casa Verde

Ik vond een plek waar de sleur niet binnen mag
Waar ik het hele leven half afgemaakt bewaar
Liefdesmerken in de kreukels van het matras
En in onze kamer is de tijd een ruïne

Het lijkt alsof achter de gordijnen
De wereld vecht, maar dat maakt ons niet uit
Soms lijken de uren niet te bewegen
Ik weet niet welke dag het is, het is weer nacht geworden, en ik zink weg in jouw schoot

Straatbeesten zorgen voor de rust
Klimmen elke nacht de spiraal van de trap op om in ons bed te komen
En alles brandt in vlammen met het licht van de middag
Koude lakens, huid en zweet

De wind die zich in de jaloezieën verstrikt vertelt me
Wat niemand wil horen
Hij schudt de palmboom van de buren en de uilen-nesten
Die tegenover het huis zijn
Alle bijen komen hier sterven
Omdat de zon in deze tuin komt uitrusten
Na een lange dag

Hoeveel liefde zit er in deze handvol bakstenen en hoeveel oorlogen
De hardheid van de kloof die onze monden scheidt deed me begrijpen
Dat wat ik thuis noem, gewoon bij jou zijn is