Maestra Vida

Alle feiten veroordeelden hem
De anekdotes en herinneringen spraken slecht over hem
Met zijn ogen op de grond gericht
Lijdend onder de slechte zetten van zijn bestaan
Ramiro liep door de straten van de buurt
Dezelfde hoek met dezelfde geur
Alle feiten veroordeelden hem
Toch sprak niemand over zijn eenzaamheid
Over die jaren in de gevangenis
Over de dingen die hij deed en niet deed
Over zijn eeuwige pech
Staande op de hoek, beantwoordde Ramiro de vragen die nooit gesteld werden
Uiteindelijk was zijn enige prijs de ouderdom
Dezelfde beloning die zijn vader Carmelo ontving
Dezelfde beloning die zijn dochter Rafael ongetwijfeld zou ontvangen
Het is een nacht in mei 1970
Ramiro staat nog steeds op de hoek, alleen zoals altijd

Ik kwam naar jouw school zonder te begrijpen waarom ik kwam
In jouw lokalen vind ik duizend wegen en kruispunten
En ik leer veel en leer niets

Meester leven, camara'a, geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Meester leven, camara'a, geeft je, neemt je, neemt je en geeft je

Ik ga door dagen van zon, licht en stortbuien
Ik ga door nachten van duisternis en manen
Ik ga bevestigend, ik ga ontkennend, ik ga met twijfels
Tussen lachen en bitterheid, zoekend naar het waarom en het wanneer
Meester leven, camara'a, geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Meester leven, camara'a, geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Meester leven, van rechtvaardigheden en onrechtvaardigheden
Van goedheid en slechtheid begrijp ik je nog niet
Meester leven die die schuld niet vergeeft
Ik zoek tussen jouw uren de spiegel van de tijden
Om jouw gevoelens te zien en zo jouw dingen te begrijpen
En ik zag doornen en ik zag rozen
Ik zag geliefden sterven, ik was getuige van schoonheid
Van kwaad en oorlog
Ik zag het goede van de aarde
En ik zag honger en ellende en tussen drama en komedie
Vorderde ik tussen water en vuur
In God denk ik eerst
Alleen in de trance van sterven
Of soms als ik verdrietig ben, maar nooit als ik blij ben
Dankbaarheid duurt niet
Voor degene die ons de hand reikt
Zodra de spijker ons raakt
Vergeten we al het lijden
En ik heb vrienden, kennissen en vijanden
Liefdes die van me hielden
En gezichten die ontkennen me te zien
Ik stond tegenover de dood
En in zijn ogen zag ik de zin
En met de angst bij me
Zo leerde ik je te waarderen
En vandaag weet ik dat niets zeker is
Aangezien alles voorbijgaand is
De dood is de boodschapper die met het laatste uur komt
En de tijd stopt niet
Niet voor liefde, niet voor geld
De dood is de boodschapper die met het laatste uur komt
En de tijd stopt niet
Niet voor liefde, niet voor geld
Meester leven, ik ga de tijd achterna
Om te zien of ik antwoorden vind, voor het uur waarin
Ik sterf
Hoewel ik me aan deze fatale realiteit aan het overgeven ben

Meester leven, camara'a, geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Meester leven, camara'a, geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Meester leven, camara'a, geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Meester leven, camara'a, geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Geeft je, neemt je, neemt je en geeft je

Meester leven, camara'a
Maar geeft je, neemt je, neemt je en geeft je
Hé, wanneer je het het minst verwacht
Komt de verrassing, camara'a
En de tijd, kijk, stopt niet
Niet voor liefde, niet voor geld
De dood, maat, de dood is de boodschapper
Die met het laatste uur komt
Toen Carmelo stierf
Voelde ik een pijn zo diep
Dat ik niets in de wereld vind
Om me te troosten

Geeft je, neemt je, neemt je en geeft je