La Ruta

Aan de rand van een pad staat een houten kruis,
Van goedkope makelij.
Plastic bloemen sieren
De herinnering aan de overledene.

Op het kruis heeft iemand een karton geplaatst,
Geschilderd met verdriet.
Er blijft alleen een achternaam over,
En een boodschap in aquarel,
Die de regen heeft vervaagd.

Ik kwam dichterbij om te zien wat er stond,
En het gaf me een rilling.
Een andere stem herhaalde,
Ik zet God als getuige!,
Wat mijn ogen lazen:

- "reiziger ben ik en zal ik zijn.
Paden heb ik gemaakt en zal ik maken.
Mijn blik op de horizon.
Ik weet niet wanneer ik zal aankomen,
Maar als u mijn kruis ziet,
Volg de route in mijn naam" -

Ik geloof niet in toevalligheden,
Er is altijd een verklaring.
Maar soms vindt men
Onmogelijkheden die zich verhouden,
Van jou tot jou, met de rede.

Vandaag weet ik dat de route zich uitstrekt,
Van hier tot de eeuwigheid.

Elke grafsteen is een getuigenis
Dat wordt achtergelaten als erfgoed
Voor de hele mensheid.
Dat zei een stem uit het "hiernamaals".

Reiziger ben ik en zal ik zijn.
Paden maak ik en zal ik maken.
Mijn blik op de horizon.
Ik weet niet waar ik zal eindigen,
Maar als u mijn kruis ziet,
Volg de route in mijn naam!
Ik volg de route in jouw naam.