Focu 'ranni

Ik heb mijn staart al losgelaten
Ik wilde in het wit, maar ging in het paars
Het zand dat je in je handen vasthoudt
Glijdt uit je vuisten als je het knijpt

Beter nu praten dan
Voor altijd te zwijgen
En ik kan zeggen
Dat ik in vrede ben met mijn kant

Ik zal nooit jouw helft zijn
Nooit jouw eigendom
Ik ben van mijzelf
En van mijn vrijheid

Wat met liefde is opgebouwd
Is moeilijker in brand te steken
Maar er zullen vuren zijn die
Je niet kunt doven

Niemand zal meer rozen naar de hemel gooien
Er zal geen dronkenschap of bloemen meer zijn
Er zal niemand zijn die zegent
Een liefde die, in waarheid, onbekend is

Ik heb je naam in mijn ribben gegraveerd
Maar mijn hart had nooit jouw initialen
Vroeg of laat slaat het lot toe
Ook al negeer je zijn signalen

Jij of mijn focu 'ranni
Mijn jittaiu in de niets
Om de vrijheid niet te verliezen
En de liefde zonder regels
Is het enige dat ik accepteer
Ik val in de niets
Voordat ik verbrand