Despedida

Laat me gaan, moeder, laat me gaan;
van ver roepen de wegen me toe
en er zijn voor mij twee vleugels op het strand
die wachten op mijn onrustige zwerverstocht.

Laat me gaan, moeder, misschien keer ik terug
zoals gisteren, altijd zingend
om jouw verdriet te wissen, dat het mijne is
en deze enorme vermoeidheid van mijn voorhoofd.

Laat me gaan, moeder, en als ik niet terugkom
is het omdat mijn pad verloren is
naar de andere, grotere, heldere en verre plek
waar de zielen van de verloren wezens rondzwerven.

Vergeet dan niet de arme verzen
die ik schreef en die je zo voelde.
Mijn vleugels zullen stilvallen in de wind
en ik zal mijn vleugels doordrenken in jouw tranen.