Penelope

Ik word wakker bij het ochtendgloren, dromend van wat dan ook
Ontbijt met regen en herinner je me bij de koffie
Ik droomde van jouw figuur in de verte
Wachtend in de voorsteden van de vergetelheid
En ik zag mezelf alleen vertrekken op gouden schepen
Die ik vulde met cadeaus voor jou
En toen zag ik dat door jaloezie de zee van mijn kwellingen
Het schip opslokte, van die gek die ik was
En alles verging

Wat ver weg jij, wat ver weg ik
De puinhopen van mijn leven glijden weg met de regen
Terugdenkend aan Penelope

Ik geef me over aan de golven, ze spugen me uit de zee
De jaren zijn voorbij, niemand weet waar je bent
De straten zijn verlaten in de nacht
En jouw gezicht tekent zich af in mijn geheugen
De bomen omarmen elkaar
Als bossen van skeletten in de regen
Mijn droom vergaat

Wat ver weg jij, wat ver weg ik
Er vallen tranen van munt en ik raak dronken van bitterheid
Vergetend aan Penelope

Wat ver weg jij, wat ver weg ik
De puinhopen van mijn leven glijden weg met de regen
Vergetend aan Penelope
Ik zoek toevlucht in de kroegen en word somber
Vergetend aan Penelope
Wat ver weg jij, wat ver weg ik
Wat er nog van mijn leven over is, verkwist ik in de krotten
Terugdenkend aan Penelope