Du Hast Mir Schon Fragen Gestellt

Je hebt me al vragen gesteld
Over "God en de wereld",
En meestal kon ik je een antwoord geven.
Maar nu haal je me van mijn stuk
Met je vraag over de dood
En "wat als we niet meer leven?"
Daar moet ik passen, het spijt me,
Niemand weet daar echt het fijne van,
Zolang er mensen op aarde zijn.
Ik stel me de dood voor
Als een grote, heldere poort,
Waar we ooit doorheen zullen gaan.

Achter dat poort ligt de bron van licht,
Of de zee, misschien ook niets,
Misschien een park met groene banken,
Maar voordat iemand terugkeert
En me beter leert,
Wil ik daar de hemel voorstellen.
Hoger dan wolkentorens staan,
Hoger nog dan luchtwegen gaan,
Jets schrijven hun witte sporen
Aan de andere kant van onze tijd,
Een ruimte van gewichtloosheid,
Een fijne plek om daar te blijven.

Ver weg van tweedracht, angst en pijn,
In vrede en rust,
Omdat we niets nodig hebben, niets missen.
En het is troostend, zoals ik vind,
Degenen die ons voor zijn gegaan,
En die we liefhebben, daar te weten.
En de gedachte, ooit
Ook door deze poort te gaan, heeft dan
Niets dreigends, het herinnert ons gewoon,
Elke minuut tot die tijd,
Als een cadeau, met wakkere geest,
In diepe trekken te ervaren.