Silencio

Ze zeggen dat woorden een wapen zijn
Daarom is zwijgen een schild
Sommigen willen kwetsen met hun speer
En anderen zoeken te vluchten achter hun muren
Velen portretteren zichzelf als ze het gebruiken
Maar de wijze zegt meer door stil te blijven
Dan die knoop in je keel, dat is de waarheid die je niet zegt
Die je littekens blootlegt

Natuurlijk zijn we bang voor de stilte
Als één blik genoeg is om een 'ik hou van je' te breken
Toen ik de hand van mijn opa stevig vasthield
En in stilte schreeuwde: Ga niet naar de hemel
We leerden snel praten, maar
Hoe lang zal het duren voordat we zwijgen om eerst na te denken?
We strijden altijd voor een blinde wereld
Als zwijgen een taal is, denk ik dat we elkaar niet begrijpen

Hoe vaak heb je geschenen terwijl je gebroken was?
Hoe vaak heb je het laten gebeuren?
We vergeten zo vaak met onszelf te praten
Dat we met anderen een pijn betalen die nooit geneest
Heb je jezelf ooit vergeven of je afgevraagd
Of je de eenzaamheid vreest uit angst om te horen wat je verbergt?
Van de puurste liefde tot de diepste pijn
De stilte stopt de wereld en laat het geluid verdwijnen

Het zit in alles wat waar is dat daarbuiten overblijft
Het was er voor de eerste kus, het zal er zijn als je sterft
Het slaapt zonder dak tussen de stoepen
Of wacht op een ziekenhuisbelletje dat nooit komt
In de herinnering die oma laat huilen
Of de poging om te accepteren dat ze er op een dag niet meer zal zijn, hoe graag je ook wilt
In die liefde die nooit overwonnen wordt
Of in de angst die je zegt: Als je niet praat, slaat het je niet

Waarom vluchten we voor de stilte?
Zo menselijk, zo diep en zo intens
Maar zwijg niet om anderen te plezieren
Wie een antwoord zoekt, moet het binnenin vinden
Ik heb geen spijt, ik ben wat ik in stilte heb geleden
Duizenden schreeuwen vandaag de zinnen die ik huilend schreef

De pauze in de storm, de vrede die iedereen wil
Voor anderen, een dodelijke orkaan die het hart vasthoudt
De eenzaamheid is kamperen als de pijn regent
Zeg me wat je denkt als je zwijgt, dan vertel ik je wie je bent
Hier moet je jezelf vertellen wat je negeert
Als je alleen niet gelukkig bent, hoe kan een ander dat dan zijn?
Wat als de tijd verstrijkt en je verlaat
En je vergat jezelf te leren kennen om zo van jezelf te houden?

Ik zag het in elk afscheid op het perron
Tranen op een glas zweren om terug te komen
In de vergeving die niet wordt gezegd, in de liefde die niet wordt gezien
Mensen scheiden omdat ze het niet willen breken
Heb je ooit empathie gevoeld?
Waarom praten we nu nooit, als we elkaar vroeger goed deden?
Elke stilte heeft een verhaal met zich mee
Er zijn 'ik hou van je's die worden gezegd en anderen die de huid doen rimpelen

Voor mij zijn er twee soorten stilte
Een die alleen van jou is, die je kiest
De stilte die je zoekt om in vrede te zijn, om met jezelf te praten
Maar de stilte die ze je willen opleggen als ze je pijn doen
Als ze je willen bezitten
Dat is de stilte die je moet doorbreken, die je harder moet schreeuwen
Waarin je ze moet laten zien dat ze je niet meer stil kunnen krijgen
Of ervoor hoeven te vrezen
Zwijgen