Mente o Corazón (part. Lou Cornago)

Waar heeft het voor zin om jezelf te bedriegen
De liefde het zwijgen opleggen die niet stopt
Mijn hart nodigde me uit om je te bellen
Met een vergeving op tafel
Een brief genaaid aan mijn zwijgende wond
Die tegelijk bekent
Maar jij gaat en komt terug
Een pure storm in mijn hoofd en

Ik ben blind van angst
Ik weiger het toe te geven
Maar ik weet het goed
Ik heb niet hetzelfde gevoel teruggevonden
Ik herken je lippen een jaar later
Ik mis je in mijn eentje
De uren verstrijken
Met een misschien
Tussen de regels schrijf ik een misschien
Weer een keer dat ik weer breek

Ik wil niet dat de tijd geneest
Ik heb je wonden nodig als een vlag
Zodat als je me verlangt maar twijfelt
Je weet dat je weer zou struikelen over je dilemma's
Mijn hart schreeuwde dat ik op je moest wachten
En mijn geest smeekte me om weg te gaan
Ik heb het zo vaak geprobeerd je te vergeten
Maar ik ben nog steeds hier voor het papier met mijn wallen

En hoewel het gevaarlijk lijkt
Laten we onze klokken stoppen en ik nodig je uit
Voor een koffie om me nog nerveuzer te maken
En een omhelzing die ons een eeuwigheid duurt

Ik weet niet wat het beste is
Maar ik weet dat ik niet kan kiezen wie ik wil
Ik vergat te vergeten deze liefde
Ik weigerde de obvious te accepteren dat ik op je wacht

Altijd verlies ik mijn verstand
Wanneer ik naar binnen luister
Je weet dat ik niet de baas ben
Over wat er in mijn hoofd gebeurt
Ik wou dat de wind
Alles kon wissen wat ik voel
En ik weet niet eens meer wie ik ben
Of ik geest of hart ben

Laat een hart zonder geheugen zich zelfmoord plegen
De verhalen half vertellen
Draaiend als een reuzenrad
Van het eenvoudige een tragedie maken
Zij heeft je al pijn gedaan en is weggegaan
Weet je het nog?
Ze maakte de knoop van het touw
Je vertrouwen verlaten
Terwijl jij huilde
Is er alleen een ander die tussen haar benen vloog

Hecht je niet aan het verleden, idioot
Je weet dat je me een belofte deed
Je zou niet meer naar die monden schrijven
Die komen en gaan wanneer het hen uitkomt
Houd de zekerheid
Van die tijd die niet vergist
Herinnerend dat jullie de oorlog zonder wapenstilstand voerden
Eindigend met een nederlaag en

Stop met je aanstellerij
Het spijt me, maar er is geen tijd meer voor je verhalen
Want zij gaf de voorkeur aan dat jullie als vreemden eindigden
Dat alles aan het breken is
Het doodt je van binnen
Maar ik lieg niet
Ik zal niet meer vertrouwen na haar bedrog
Ik bedoel
Dat er geen jaren van geklaag meer moeten zijn
Want de geest slaat de schade op
Maar het hart zal nooit veilig zijn
Van een nieuwe poging en

Natuurlijk wat vertrekt komt terug
Denk dat je ook wint als je verliest
Alles wat goed is eindigt
Maar je leert
Woorden die niets waard zijn
Als je ze niet voelt
Ik wil hem niet meer zien
Hij had al moeten vervallen
Een paar voor altijd
Half waarheden zijn voor mij niet waardevol, noch beledigend
Er is geen verleden dat deze tegenwoordige tijd overtreft

Altijd verlies ik mijn verstand
Wanneer ik naar binnen luister
Je weet dat ik niet de baas ben
Over wat er in mijn hoofd gebeurt
Ik wou dat de wind
Alles kon wissen wat ik voel
En ik weet niet eens meer wie ik ben
Of ik geest of hart ben

Ook al dacht ik nooit terug te komen
Om weer aan je te denken
Ik wil niet meer twijfelen
Of ik weet wat ik wil
Ik heb je klok goed opgeschreven zonder te kijken
Want ik weet goed dat de tijd zeker is en
Als de geest weigert het te proberen en
Het hart zegt me dat ik op je wacht

Met wat blijf ik?