De Mí Para Mí (part. David Parejo)

Als ik iets begreep van de weg
Is dat je vooruitgaat door te falen
Als ik iets leerde van de liefde als het pijn doet
Is het, ook al doet het pijn, het loslaten

Leef je of doe je alsof je leeft?
Zei de dood, wachtend
Je komt nooit echt in de vergetelheid
De herinnering slaapt met tranen

Soms kan datgene wat je het meest pijn deed
Ervoor zorgen dat alles verandert
Niemand kijkt echt meer
Het is moeilijk om iemand in de ogen te kijken

We verliezen dingen die niet terugkomen
Een lach, een omhelzing, een straat
Wat triest om stil te staan en een foto te maken
Zonder van het uitzicht te genieten!

Geloof je echt niet dat je te veel geeft om
Wat anderen van je denken?
Je richt je minder op je dromen
Dan op het delen op sociale media wat je gaat bereiken

We verspillen de tijd met zeggen dat we het gaan doen
In plaats van het eindelijk te doen
We hebben genoeg redenen om te glimlachen
Getekend: Van mij voor mij

Ik geef ook op en ik kan het niet meer aan
Ik zoek toevlucht in mijn tranen en houd me afzijdig
Ik heb ook fouten gemaakt
Maar ik weet dat ik mezelf nooit heb vergeven

Als de geest de pijn creëert
Is het ook degene die kan genezen
Maar hoe leg ik het aan de mijne uit
Die me alleen maar blijft doden?

Om bij mezelf te komen, moest ik mezelf verliezen
Om te overleven, viel ik weer
Ik heb mijn hartslagen veranderd in branden
Toen het vuur niet meer was dan angst

En hoe moet ik lopen als het pijn doet om te ademen?
Hoe laat ik achter wat te veel pijn doet?
Want als ik gebroken ben, kan ik alleen maar herbouwen
Getekend: Van mij voor mij

Alles wat ik schrijf geneest me
En de angst om te springen heb ik ervaren
Die 'je hebt jezelf' is geboren
Toen ik mezelf niet eens liefhad

Voor ik vertrek
Wist ik ook niet goed wat te zeggen
En in geest of hart beloofde ik het hart
Het niet verder te laten gaan, maar ik vergiste me

Dat ik niet zo sterk ben
Dat ik een dappere ben met angst voor misschien
Dat ik niet op mensen kan vertrouwen
Vanwege al die schade die ik met me meedraag

Dat ik me altijd anders voelde
Omdat ik nooit heb kunnen passen
Dat ik de schuld met me meeneem
Voor het verliezen van vrienden die ik nooit heb kunnen verzorgen

Maar ik huil en voel me sterker
Omarm de pijn als die terugkomt
Ik vergeef mezelf door het te schrijven en te zien
Als een schuilplaats voor de mensen die komen

Ik ben vrienden met degene die zich verliest
Met degene die naar me luistert en me begrijpt
Zoals iedereen voel ik me eenzamer
Als de kou van november komt

Rafa, hoe overwin ik dit?
Vroegen ze, om advies, en
Als ik ergens een expert in ben
Is het een glimlach geven terwijl ik van binnen huil

Het recept om gelukkig te zijn
Ken ik niet, kan ik niet vinden
Ik neem aan dat de liefde voor de pijn
Het beste is voor nu

Om bij mezelf te komen, moest ik mezelf verliezen
Om te overleven, viel ik weer
Ik heb mijn hartslagen veranderd in branden
Toen het vuur niet meer was dan angst

En hoe moet ik lopen als het pijn doet om te ademen?
Hoe laat ik achter wat te veel pijn doet?
Want als ik gebroken ben, kan ik alleen maar herbouwen
Getekend: Van mij voor mij

Van mij
Voor mij