El canto del gallo

Het rumoer van de kermisdagen
was al te horen op een kilometer van het dorp
met een vreemde accent in het praten
van degenen die hij op de weg tegenkwam.

Een koor van meisjes en een oude vrouw
heffen hun rokken op terwijl ze dansen
en een jonge knaap met gevaarlijke grappen
laat de lokale trots zien.

Van degenen die 's nachts geld geven
zodat hun lied nooit eindigt
zodat de straatmuzikant zweet
zijn leven als zwervende.

Het is al tijd voor de borrel
en het draaimolen werkt nog niet
de muzikant zocht de schaduw van de stoep
en het raam waar het naar bloemen rook.

Neem deze witte roos, juffrouw
in ruil voor uw donkere gedachten
waarom trilden uw lippen
ik zag in uw ogen de diepte van een vulkaan.

En ondertussen stroomde het bloed
op het plein, als gewone wijn
en de veren van de hanen
vlogen nog door de lucht.

Ga uit de weg, vreemdeling
want er zijn geen juffrouwen meer in de bar
je zong als de haan van passie
maar dit is mijn lied
en de dans gaat beginnen.

De straatmuzikant greep het glas vast
en voelde dat hij zweefde in het kunstlicht
hij dronk zijn slok in de vroege ochtend
een dronkaard imiteerde het gezang van de haan.

Hij gleed door een steegje
voordat het begon te lichten
en terwijl hij langs het tralieraam ging
begon hij zachtjes te fluiten.

Maar niemand kende de melodie
die was uitgevonden voor de gelegenheid
en hij ging verder op de weg om te contempleren
het wakker liggen van de laatste schaduwen.

En al wandelend dacht hij na over wat te winnen
want winnen is altijd de andere kant van het lot tarten
en daarom doen je botten pijn
wanneer je hard slaat.

En zo ging hij knarsend met zijn tanden
ter nagedachtenis aan een acteur
wiens naam verloren is gegaan
en die een bandiet speelde
en hij voelde de vreugde van de vergetelheid
en al wandelend ontdekte hij de wonderen
van het geluid van zijn eigen stappen
op het grind.