Cuando Éramos Reyes
Quique González
Toen We Koningen Waren
We renden door Madrid, achter een bal aan
we dronken in de kroegen tot de zon opkwam.
We stookten de motor op, de sporen kraakten weer
van de treinen.
We kusten stiekem, die Marilyn
met een vermoeide uitstraling van Brigitte Bardot.
We gingen slapen, ons hart nog heel
en we verloren niets.
En we verloren niets
Want we verzegelden alles aan de voet van die baai,
zelfs onze verschillen konden het goed met elkaar vinden
Als twee druppels water, van water...
Toen we koningen waren...
De kunst van het leven achter een lied,
twee meiden die de kamer opwarmden
en ineens hoorde ik "hey" stap aan boord van het vliegtuig
en er was geen andere keuze.
En blijf zitten waar je zit
want het is tijd om van de vlucht te genieten
met duiven aan onze vingers
vonden we de rand van de zee, de zee
Toen we koningen waren...
Elk moment dat we leefden,
elke koffer die werd gesloten,
iedereen van mijn vrienden
wacht op me in de wachtruimte.
Aan de voet van elke weg,
op de rand van de ochtend,
Een brandend hart
geeft leven en licht aan de dageraad, de dageraad.
Iedereen van mijn vrienden,
toen we koningen waren
Iedereen van mijn vrienden,
Toen we koningen waren...
