Retrato de Sandino Con Sombrero

Men zegt dat hij stil en donker was,
als uit hout gesneden,
als gesmeed in een vulkaan,
het was Sandino en van veraf
verwarde hij soms
met de rust van het struikgewas.
Men zegt dat hij in de open lucht werd opgevoed
en dat hij van de dieren in het bos
zijn manier van lopen leerde;
daar oefende hij zijn blik,
de kalmte, de soepelheid,
de behendigheid van de jaguar.

Daar gaat hij,
de generaal,
straal van licht over het tarweveld.
Daar gaat hij,
de generaal,
als een ster boven de zee.

Gloomy als de droge klei,
als een verroeste steen,
teruggetrokken als steenkool,
zo groeide Sandino in de regen,
het vormde zijn handen van een boer
in de oude aarde.
Hij wist dat die landen die hij raakte
met zijn twee mooie handen
met vleugels van een zaaiers
sloten waren,
de kooi waar hij sliep
met een mus en zijn mus.

Zien dat het bos niet bewoog,
vertrok Sandino naar het bos
op een ochtend in april.
Vanuit de mijnen van San Albino,
werd zijn zoete ijzeren spade
een geweer.
Men zegt dat het duizenden waren toen
die zich van de angst verhieven
bij het zien van zijn profiel:
zo kwam Sandino in de herinnering
van Amerika, de gebruinde
ik bedoel, mijn land.